Cultuurverrijking

1. 24 maart 2026, door Richardo Cruz Fortes
2. 0 reacties

De financiële sector houdt van orde. Van voorspelbaarheid. Van mensen die ‘lekker passen in het team’. En dat team lijkt vaak verdacht veel op het team van vorig jaar. En het jaar dáárvoor. Niet omdat we slechte intenties hebben, maar omdat comfort een hardnekkige verslaving is. We noemen het culture fit . Maar bedoelen vaak: lijkt op ons, praat als ons, stelt vragen die we al kennen.

Dat werkt prima, tot je je afvraagt waarom innovatie altijd van buiten moet komen. Waarom nieuwe klantgroepen ‘moeilijk’ blijven. En waarom iedereen in de vergadering het zo opvallend vaak met elkaar eens is. Dat is geen harmonie. Dat is een echo. Maar cultuurverrijking strandt niet alleen bij organisaties. Het strandt ook bij mensen. En dan met name bij onszelf.

Ik ben een product van niet-westerse migranten. Een generatie die keihard werkte, offers bracht, en zich vaak kleiner maakte dan nodig was, niet uit zwakte, maar uit noodzaak. Mijn ouders en hun generatie wisten: “ Val niet te veel op. Werk harder dan de rest. Zeur niet.” Dat was overleven. En laten we daar respect voor hebben.

Ongemakkelijk

Maar – en dit is het ongemakkelijke deel – veel van hen hebben daardoor nooit hun volledig potentieel benut. Niet omdat ze het niet hadden, maar omdat ze het zichzelf niet gunden. Of niet durfden. Of dachten dat het niet voor hen was. Ze maakten zichzelf klein om mee te mogen doen. En ja, dat werkte. Tot op zekere hoogte.

Maar wij zijn niet die generatie.

En toch zie ik vandaag jongeren met een niet-westerse achtergrond exact dezelfde fout maken, maar dan verpakt als ‘professionaliteit’. Te netjes. Te voorzichtig. Te vaak wachten tot ze worden gevraagd. Ze denken: “Als ik gewoon hard werk, komt het wel.” Dat is lief. Maar ook naïef.

In deze sector wordt stilte niet gezien als diepgang. Het wordt gezien als afwezigheid. Je hoeft niet te schreeuwen. Maar je mag wél bestaan. Je mag een andere mening hebben zonder er eerst een disclaimer bij te zetten. Je mag ruimte innemen zonder je afkomst te relativeren. Je mag zichtbaar zijn zonder bang te zijn dat je ‘te veel’ bent. Dat is geen arrogantie. Dat heet groei.

En hier zit de ironie: een generatie die is opgegroeid met ouders die alles hebben opgeofferd om kansen te creëren, maar zelf bang is om die kansen volledig te benutten.

Leiderschap

Cultuurverrijking werkt namelijk alleen als het van twee kanten komt. Als organisaties stoppen met cosmetische diversiteit. En als nieuw talent stopt met zichzelf in te houden. Want als jij jezelf klein maakt om erbij te horen, dan verliest niet alleen de organisatie iets, dan verloochen jij ook de weg die vóór jou is vrijgemaakt.

Dus nee, cultuurverrijking is geen HR-project. Het is geen slogan onder een stockfoto. Het is leiderschap. Van managers die durven loslaten. En van professionals die durven opstaan.

Als iedereen in je team hetzelfde denkt, hetzelfde praat en hetzelfde knikt, dan ben je niet inclusief, dan ben je efficiënt in herhaling. En herhaling voelt veilig… tot de wereld verandert en jij stilstaat.

De sector heeft geen gebrek aan talent. Wel aan lef. Aan frictie. Aan mensen die durven zeggen: “Zo heb ik er een ander idee bij.”

Dus aan de sector: durf ruimte te geven. En aan ons, kinderen van migranten: durf die ruimte ook te nemen.

Onze ouders hebben genoeg ingeleverd. Wij hoeven dat niet meer te doen. Onze ouders leerden ons overleven door klein te blijven. Wij leven in een tijd waarin dat niet meer hoeft. Dus laten we stoppen met fluisteren in ruimtes die óók van ons zijn.

Reactie toevoegen

Naam

E-mailadres

Reactie

Organisatie

Telefoonnummer

VVPVIP HypothekenVVP Innovatie PlatformVIP SchadeVVP Twitter

Toevoegen 

Meer over

• Richardo Cruz Fortes
• Cultuur