Woningnood

1. 1 oktober 2024, door Willem Vreeswijk
2. 0 reacties

(Voorwoord VVP 4-2024) Er gaat geen week voorbij of geldverstrekkers en adviesketens presenteren een onderzoek waaruit blijkt dat het steeds lastiger wordt om aan een koopwoning of een huurhuis te komen. Dan lezen we dat de woningmarkt ontoegankelijk is voor (alleenstaande) starters en voor iedereen zonder welgestelde ouders. Onrechtvaardig, zo lijken de uitkomsten van al die onderzoeken. Dat lijkt sympathiek, want je toont op deze manier je maatschappelijke betrokkenheid. Ondertussen blijf je uiteraard wel vrolijk meeprofiteren van degenen die zich wel kunnen roeren op de overspannen woningmarkt.

Natuurlijk kunnen we allemaal wel een aantal redenen bedenken waarom de scheefgroei is ontstaan. Ongebreidelde marktwerking is een van de redenen. Beleggers zijn woningen nog louter als een beleggingsobject gaan zien, met alle gevolgen van dien. Of woningcorporaties die jaren lang zo veel mogelijke (sociale) huurwoningen te koop zetten. Weliswaar is hier een kentering in te bespeuren. Zo verkochten corporaties 553 minder woningen dan het jaar ervoor, maar het waren er toch nog altijd 6.418.

Ook speelt mee dat mensen met een gewone baan al langere tijd geen vermogen kunnen opbouwen om een huis te kopen. Wie niet in de ‘goede tijd’ een huis heeft gekocht of geen vermogende ouders heeft, valt simpelweg buiten de (woning)boot.

Hoe denken we dit op te lossen: meer (betaalbare) woningen bouwen. Vooralsnog valt het bouwtempo om allerlei redenen tegen en als er al gebouwd wordt, komt het lage segment er maar bekaaid van af. Dit segment levert nu eenmaal te weinig op. De meeste nieuwe woningen die worden opgeleverd, blijven geent op een standaard gezinssituatie. Alleenstaanden of mensen met een behoefte aan andere woonvormen hebben het nakijken.

Het oplossen van de woningcrisis begint met een gezamenlijke visie op onze samenleving. In welk land willen we leven, hoe zien de steden van de toekomst eruit, hoe kijken we naar onze voedselvoorziening en daarmee naar het platteland. Hoeveel landbouwgrond is nodig, met welke doelstellingen, hoeveel ruimte geven we aan de natuur en hoeveel ruimte is er voor mensen, in steden én op het platteland.

Voor de politici, die kortstondig aan de macht zijn, zijn dit (te) lastige vragen. Toch zijn er mogelijkheden om wel met deze grote vragen aan de slag te gaan. Denk bijvoorbeeld aan burgerberaden. Er zijn tal van (internationale) voorbeelden hoe burgers de grootste uitdagingen van onze tijd vindingrijk en met elkaar hebben weten op te lossen.

Het oplossen van de wooncrisis zou een uitermate geschikt onderwerp zijn voor een burgerberaad. Een burgerberaad is overigens bepaald geen theekransje. Er gelden tal van gouden regels. In het boek Nu is het aan ons van Eva Rovers vind je die regels. “De belangrijkste voorwaarde: politici die burgers vertrouwen. Een overheid die nieuwsgierig is naar de kennis, ervaring, zorgen en behoeften van haar inwoners, en hen om hulp durft te vragen. Dat is pas een nieuwe bestuurscultuur”, aldus Rovers.

Het zou mooi zijn als financieel dienstverleners hun onderzoeken meer deze kant laten uitgaan. Dus niet langer het laten rinkelen van alarmbelletjes, maar onderzoek (laten) doen in een breder perspectief naar daadwerkelijke oplossingen. Dan gaat het om meer dan het bewaken van de eigen omzettuin alleen.

Reactie toevoegen

Naam

E-mailadres

Reactie

Organisatie

Telefoonnummer

VVPVIP HypothekenVVP Innovatie PlatformVIP SchadeVVP Twitter

Toevoegen 

Meer over

• Voorwoord VVP
• Willem Vreeswijk