MoneyView in VVP 4: "Gelegaliseerde misleiding"

1. 1 oktober 2020
2. 2 reacties

(door Pepijn van Kleef, MoneyView, in VVP 4) Natuurlijk preek ik in deze column voor eigen parochie. Natúúrlijk heeft een pleidooi van MoneyView voor onafhankelijk producten vergelijken ook te maken met de manier waarop wij ons geld verdienen. Het is al sinds 1993 onze missie om onafhankelijk advies over financiële producten mogelijk te maken. Wij werken al 27 jaar aan het vergelijkbaar en dus transparant maken van de markt, omdat wij geloven dat elke markt gebaat is bij transparantie, dus zeker ook de markt voor financiële producten.

Onafhankelijk productadvies waarbij een adviseur marktbreed producten vergelijkt om de best passende oplossing te vinden, is in onze visie een randvoorwaarde om de klant optimaal te kunnen helpen. Het biedt de klant de grootste kans op het nemen van een goede beslissing over zijn financiële toekomst.

Sommigen zeggen dat het hebben van (financiele) banden met een bank of verzekeraar onafhankelijk advies uitsluit. Wij zien dat anders. Zelfs een 100 procent captive kan, hoewel de schijn tegen, nog steeds onafhankelijk adviseren, als hij maar de mogelijkheid heeft om voor zijn klant het volledige marktaanbod te analyseren. Voor een 100 procent zelfstandige adviseur, zonder financiële banden met een aanbieder, is het daarentegen onmogelijk om een onafhankelijk advies te geven, als hij zich bij zijn productadviezen baseert op maar drie van de dertig productalternatieven in de markt.

Inmiddels is duidelijk geworden dat men in Den Haag in de wet vast wil leggen wat onafhankelijk advies is en wat niet. Daarbij wordt het predicaat ‘onafhankelijk’ gekoppeld aan het aantal producten dat wordt meegenomen in de vergelijkingen die de adviseur voor zijn klant maakt. Het bepalen van het minimale aantal producten waarbij een advies onafhankelijk mag heten, wordt overgelaten aan de toezichthouder AFM, die daar in 2013 een formule voor ontwikkeld heeft.

Schokkend

MoneyView heeft deze formule onlangs eens tegen het licht gehouden en heeft berekend wat die minimale aantallen producten zijn. De uitkomsten zijn schokkend. Bij een totaal aantal van 56 producten in de markt, mag je het advies onafhankelijk noemen als er ten minste twaalf producten zijn vergeleken. Zijn er 90 producten in de markt, dan ligt dat getal ook nog op twaalf. Pas bij méér dan 140 producten moet er een productje bij. En als er 1.000 producten in de markt zijn? Vergelijk er veertien en het advies is onafhankelijk. Met andere woorden: een adviseur mag 80 tot 95 procent van de mogelijke productoplossingen in de markt buiten beschouwing laten en het nog steeds hebben over een onafhankelijk advies!

Er zit een cruciale denkfout achter deze formule. Deze gaat er namelijk vanuit dat er een kans van 95 procent is dat er voor een advies tenminste één passend product bij zit, als bij elk uitgebracht advies telkens opnieuw het voorgeschreven minimum aantal volkomen willekeurig gekozen producten wordt vergeleken,. En dat zou nog best wel eens waar kunnen zijn. Maar dat is natuurlijk niet hoe het in de praktijk gaat. Een adviseur gooit niet bij elk advies twaalf of veertien dartpijltjes naar de lijst met beschikbare producten in de markt, om vervolgens die ‘random’ gekozen producten mee te nemen in zijn analyse om tot die ene passende oplossing te komen.

‘Er zit een cruciale denkfout achter deze formule’

Adviseur en consument tekort gedaan

In de praktijk kan een adviseur één keer aanstellingen aangaan bij een vaste set aanbieders en als die maar het minimum aantal producten vertegenwoordigen, zijn de adviezen binnen dit wettelijke kader ‘onafhankelijk’. Deze adviseur mag zijn adviezen dus net zo goed onafhankelijk noemen als al die adviseurs die wel hun uiterste best doen om voor hun klant een zo groot mogelijk deel van de markt te analyseren om zo de best passende oplossing te vinden.

Wetgever en toezichthouder doen met dit wettelijke kader een significant deel van de adviseurs én uiteindelijk ook de consument ernstig tekort. Begrijp me niet verkeerd: er hoeft niets mis te zijn met een niet-onafhankelijk advies. Er kunnen zelfs hele goede argumenten zijn om daar vooral wél voor te kiezen, maar het argument dat er onafhankelijk is geadviseerd, met de grootste kans op een optimale productoplossing, is er daar niet één van.

Waar wel wat mis mee is: op basis van wet- en regelgeving, dus gelegitimeerd, de indruk wekken dat iets is wat het niet is. Dat is gelegaliseerde misleiding. En daarmee is héél veel mis. Daarmee is zó veel mis dat ik er deze column aan wijd. Het verwijt dat ik preek voor eigen parochie neem ik dan maar op de koop toe.

 

Reactie toevoegen

Naam

E-mailadres

Reactie

Organisatie

Telefoonnummer

VVPVIP HypothekenVVP Innovatie PlatformVIP SchadeVVP Twitter

Toevoegen 

Abonnement aanvragen